Het Nederlands Fotomuseum zit sinds februari 2026 in Pakhuis Santos, een voormalig koffiepakhuis aan de Rotterdamse Rijnhaven. In maarliefst negen verdiepingen huist de locatie ruim 6,5 miljoen fotografische objecten, open depots, restauratieateliers, tentoonstellingen, een bibliotheek, een café én een restaurant. Alles bij elkaar is dit een slim lesboek in publieksbeleving, want het volgende kan de eventprofessional leren van deze toren van beleving:
© Iwan Baan
Les 1: Maak van behind the scenes een publiekslaag
Het spannendste aan Santos hangt niet per se aan de muur. Bezoekers kijken namelijk ook naar de plekken waar de collectie wordt bewaard, onderzocht en gerestaureerd. Via glaswanden krijgt het werk achter de fotografie een plek in de ervaring, waardoor de collectie meer gewicht krijgt.
Voor events ligt hier een mooie kans. We stoppen backstage vaak weg, terwijl daar juist energie zit. Een keuken waar je de brigade ziet werken. Een regie- of streamruimte die onderdeel wordt van een tech-programma. Een live redactie op een congresvloer. Denk aan het glazen huis van 3FM Serious Request of de recente Pop-Up ter promotie van de Apple-serie Severance.
Natuurlijk zit niemand zit te wachten op openstaande flightcases en kabelstress als decor. Maar een goed gekadreerde blik op het proces maakt een event rijker. Het geeft bezoekers het gevoel dat ze dichter op het vuur zitten en geeft het idee van openheid, letterlijke transparantie met betrekking tot de organisatie. Bovendien is niemand vies van een beetje familievriendelijk voyeurisme!
© Iwan Baan
Les 2: Routing is ritme
Pakhuis Santos is verticaal ingericht en je beweegt je door lagen: ontvangst, ontmoeting, collectie, ateliers, tentoonstellingen, uitzicht. De centrale vide en doorzichten geven houvast, terwijl het gebouw steeds iets nieuws belooft.
Routing is ook in events een heet hangijzer dat vaak pas laat wordt ingevuld, met bewegwijzering, hosts en plattegronden. Dan is de ruimtelijke dramaturgie al gemist. Een route bepaalt hoe mensen binnenkomen, waar ze vertragen, wanneer ze elkaar tegenkomen en hoeveel energie ze overhouden.
Denk aan een programma als een compositie. Een smalle doorgang kan focus geven. Een brede trap kan status en beweging toevoegen. Een foyer kan spanning opbouwen voor de zaal opent. Wie routing goed ontwerpt, programmeert gedrag zonder het hardop te hoeven uitleggen en leidt mensen onbewust, met zachte hand door een event.
© Iwan Baan
Les 3: Randruimtes die relaxt zijn
De begane grond van Santos voelt als een uitnodiging, een belofte op gezelligheid: ontvangst, café, bibliotheek, shop en toegang tot het museumprogramma is het eerste wat je als bezoeker tegenkomt. Je hoeft er niet meteen “aan” te staan, maar kunt landen, kijken en (af)wachten.
Events onderschatten die zachte zones vaak. De garderobe, bar, lounge, entree en gang krijgen de restmeters, terwijl daar de eerste indruk ontstaat. Daar schakelen mensen van buiten naar binnen en ontstaan de gesprekken die niemand op het programma heeft gezet. Misschien kan het zelfs gecombineerd worden met prikkelarme ruimtes, iets waar steeds meer bezoekers behoefte aan hebben.
© Iwan Baan
Een goede randruimte is royaal zonder leeg te voelen, comfortabel zonder hotel-lobby-gladheid. Zet er goede koffie neer, geef mensen zicht op wat komt, maak wachten minder ongemakkelijk en ontwerp ontmoeting zonder netwerkdwang. Santos bewijst hoe krachtig een plek wordt wanneer ook de tussenmomenten aandacht krijgen.
Beeld: Iwan Baan
