Dimitri Chalos bracht Grieks eten rond op scooters voordat bezorgen normaal werd. Hij maakte catering persoonlijk toen de markt nog dacht in standaardbuffetten. Hij zette streetfood neer lang voordat festivals ermee vol stonden. En hij maakte van eten een verlengstuk van eventdesign, jaren voordat ‘maatwerk’ een modewoord werd.
Wie vandaag door de eventbranche loopt, ziet overal elementen terug die voor Dimitri al jaren vanzelfsprekend waren: live cooking, foodstations, branding in foodconcepten, catering als onderdeel van storytelling. Hij dacht zelden vanuit wat gebruikelijk was, maar vooral vanuit wat mogelijk moest zijn.
“Je zegt geen nee,” zegt Dimitri over die eerste jaren. “Want zo was ik.” Die mentaliteit bracht hem van een kleine keuken aan de Amsterdamsestraatweg naar de grootste evenementen van Nederland.
Dimitri heeft nooit goed kunnen stilstaan. Niet als horecaondernemer, niet als cateraar, niet als eigenaar van CitySense en niet nu zijn leven door een hersentumor ineens een andere richting heeft gekregen. Zijn carrière leest als een reeks sprongen: soms logisch, vaak eigenwijs, altijd gedreven door gastvrijheid.
Maar dit verhaal gaat niet alleen over groei. Het gaat ook over wat je achterlaat. Over ideeën die blijven bestaan. Over een bedrijf dat wordt overgedragen. Over zoons die verder bouwen. En over een ondernemer die, zelfs na de diagnose glioblastoom, vooral bezig blijft met vooruitdenken.
De eerste jaren: pionieren vanuit instinct
Wie Dimitri Chalos nu spreekt, hoort nog steeds dezelfde energie als in die beginjaren. Alsof hij nog altijd in die kleine keuken aan de Amsterdamsestraatweg staat, terwijl de telefoon roodgloeiend staat en de scooters af en aan rijden.
“Toen bestond Thuisbezorgd.nl nog niet,” vertelt hij lachend. “We hadden gewoon vier telefonistes. Die hadden allemaal koptelefoons.” Niet alleen de bestellingen waren amper bij te benen, ook het vinden van bezorgers werd een dagelijkse uitdaging. Tegelijk ontdekten klanten iets anders: ze wilden niet alleen Grieks eten. Ze wilden Dimitri. Zijn energie. Zijn gastvrijheid. Zijn manier van denken.
Dus veranderde het bedrijf mee. Eerst voorzichtig, daarna volledig. Grieks werd Italiaans, Indisch, winters, luxe of juist informeel. Alles wat opdrachtgevers vroegen, wilde hij uitzoeken. Dat betekende ook afscheid nemen van het oude. Griekse koks maakten plaats voor Nederlandse chefs. Apparatuur werd aangeschaft zonder dat hij precies wist hoe het hoorde.
“Ik kwam niet uit de Nederlandse hospitalitybranche,” zegt hij. “Dus ik moest alles ervaren.”
Juist dat buitenstaandersperspectief bleek later zijn kracht. Waar traditionele cateraars dachten vanuit logistiek, dacht Dimitri vanuit beleving. Vanuit de gast.
De eerste grote opdrachtgevers hielpen hem daarin vormen. Het Jacobi Theater, destijds gerund door Ben van dan Brink, werd een belangrijke leerschool. Daar leerde hij wat punctualiteit werkelijk betekent. Dat je als cateraar soms uren wacht omdat gasten niets mogen merken van de operatie achter de schermen.
“Respect voor je opdrachtgever,” noemt hij het.
De opdrachten groeiden razendsnel: van lunches voor honderd mensen naar buffetten voor duizend gasten. Soms meerdere op één dag.
“Dat gaat een keertje fout,” zegt Dimitri eerlijk. “Maar ik zei nooit nee.”
Dat pionieren gebeurde letterlijk tussen koelcellen, geïmproviseerde magazijnen en bestelbusjes die half op de stoep stonden, samen met Sybren Ophof en DeFabrique. Maar ondertussen ontstond er wel iets nieuws. Een cateraar die niet werkte vanuit standaardarrangementen, maar vanuit mogelijkheden.
Cuisine on Tour: maatwerk voordat het maatwerk heette
In 2005 kwam de echte versnelling. Cuisine on Tour verhuisde naar een grotere locatie in Montfoort, na de overname van SGS Catering. Voor Dimitri voelde het alsof alle ideeën die jarenlang in zijn hoofd zaten eindelijk ruimte kregen.
“Ik had een droom,” vertelt hij. “Ik wilde ooit van Maison van den Boer winnen.”
In die tijd gold dat bedrijf als de absolute top van de Nederlandse cateringwereld. Terwijl Dimitri nog niet zo lang daarvoor borden vervoerde in groentekratten, durfde hij ineens groter te denken. Niet voorzichtig groeien, maar vol gas vooruit.
Hij klopte letterlijk overal aan. Nieuwe locaties, bedrijven, automerken, evenementenbureaus — overal zag hij kansen.
“Waar ik wat zag, ging ik bellen.”
Die bravoure, en samenwerkingen met wat hij “geweldige, creatieve mensen” noemt, leverde hem opdrachten op die bepalend werden voor zijn carrière. De opening van Hessing langs de snelweg bij Utrecht werd zo’n kantelpunt. Een opdracht van een ton, ongekend groot voor die tijd. Niet alleen vanwege de schaal, maar vanwege de manier waarop Dimitri het aanpakte. Alles draaide namelijk om beleving. Personeel kreeg visagie. Hosts moesten exact dezelfde uitstraling hebben. Cocktails werden live geshaket. Gasten kregen champagne ingeschonken alsof ze op een internationaal gala stonden.
“Dat was onbekend in die tijd,” zegt hij. “Maar ik wilde dat alles klopte.”
Daar ontstond eigenlijk de blauwdruk voor wat later conceptcatering zou worden. Dimitri dacht niet langer als cateraar, maar als verlengstuk van het eventconcept. Wat wil een merk vertellen? Welke sfeer moet een gast voelen? Welke rol speelt eten daarin?
Dat was nieuw. De meeste cateraars werkten destijds nog vanuit vaste buffetten en standaardopties. Dimitri luisterde juist obsessief naar opdrachtgevers en vertaalde hun verhaal naar foodconcepten, presentatie en routing.
“Nu heeft iedereen het over maatwerk,” zegt hij. “Maar dat bestond toen eigenlijk nog niet.”
Evenementenbureaus herkenden direct wat hij deed. Bureaus als effectgroep* en Fijnevent zagen dat Cuisine on Tour dezelfde taal sprak: niet denken in catering, maar in totaalbeleving. Samen bouwden ze producties waarin eten onderdeel werd van storytelling.
2008: streetfood voordat het streetfood heette
Toen in 2008 de crisis kwam, koos Dimitri niet voor afwachten. Terwijl veel cateraars zich terugtrokken, zag hij juist een nieuwe richting ontstaan.
“Ik zei tegen mijn team: nu gaat het gebeuren.”
Hij zag dat opdrachtgevers creatiever moesten omgaan met budgetten. Minder formeel en slimmer georganiseerd. Dus ging Cuisine on Tour opnieuw pionieren: servies verdween en grote diners maakten plaats voor kleine gerechten uit de hand. Er kwamen foodstations waarin wraps, mini-burgers en branding op broodjes live plaatsvond.
“We gingen nadenken: hoe houden we kwaliteit hoog, maar maken we het slimmer?” vertelt hij.
Het begrip streetfood bestond amper binnen de Nederlandse eventwereld, maar Dimitri bouwde het al volledig door in zijn concepten. In de eerste instantie omdat het goedkoper was, maar ook omdat het dynamischer, losser en socialer voelde. Inderdaad, een beleving.
“Alles werd disposable. Karton. Duurzaam. Geen zware buffetten meer.”
De timing bleek cruciaal. Terwijl de markt worstelde met de crisis, groeide Cuisine on Tour juist door. Veel opdrachtgevers zagen in de nieuwe aanpak precies wat ze nodig hadden.
Dimitri noemt het nog steeds een van de belangrijkste keuzes uit zijn carrière:
“Ik denk dat we de crisis hebben overleefd door dat streetfoodconcept.”
Wat nu vanzelfsprekend voelt op festivals, corporate events en merkactivaties, was toen revolutionair. Kleine burgers met verschillende toppings. Gepersonaliseerde branding op broodjes en live cooking als entertainment. Dimitri baande het pad, de rest van de industrie volgde pas veel later.
Van North Sea Jazz tot Vrienden van Amstel
In de jaren daarna groeide Cuisine on Tour uit tot een vaste naam in de evenementenwereld. Dimitri werkte voor North Sea Jazz, grote modemerken, zakelijke evenementen en uiteindelijk ook Vrienden van Amstel Live. Daar kon hij alles combineren waar hij van hield: hospitality, creativiteit en schaal.
Want voor Vrienden van Amstel Live werd alles speciaal gebouwd; van meubilair tot foodconcepten. “Ieder jaar moest het creatiever,” vertelt hij.
Ook moleculair koken vond zijn weg naar de events. Desserts die eruitzagen als spiegeleieren. Soepen die van kleur veranderden. Transparante bollen gevuld met rook en zalm.
“Het ging van de ene gekkigheid naar de andere,” zegt hij lachend. Maar onder die creativiteit zat altijd dezelfde gedachte: gasten moesten iets voelen.
Dat maakte ook dat Dimitri nooit bang was om kennis te delen. Terwijl anderen ideeën beschermden, vertelde hij juist openlijk hoe hij werkte.
“Delen is vermenigvuldigen,” werd zijn motto.
CitySense en de terugkeer naar de oorsprong
In 2012 nam Dimitri de exploitatie van het Jacobi Theater over en gaf de locatie een nieuwe naam: CitySense. Ook daar wilde hij iets neerzetten dat anders voelde. Niet alleen een venue, maar een plek waar techniek, gastvrijheid en creativiteit samenkwamen.
Zijn grootste ingreep werd een enorme projectiewand van ruim twintig meter breed. Destijds vrijwel ongekend.
“Dat scherm móést naar binnen. Dus uiteindelijk hebben we de huisbaas gebeld en gezegd: als we nou een gat maken in de buitenmuur en nog één in de tussenmuur, dan krijgen we die kist misschien schuin naar binnen. Dat was echt een operatie.”
Terwijl Cuisine on Tour doorgroeide, bleef CitySense steeds meer een plek waar zijn visie zichtbaar werd.
Na de verkoop van Cuisine on Tour in 2016 bleef Dimitri nog twee jaar actief binnen het bedrijf. Daarna kwam de focus steeds meer op CitySense én op een oude droom.
Samen met zijn zoons begon hij aan Oli Mazi. Geen traditioneel Grieks restaurant, maar een moderne interpretatie van de Griekse keuken.
Dat voelde als een cirkel die rond werd.
“Ik ben hier ooit begonnen,” zegt hij over de zaak van zijn familie. “En nu kwamen we weer terug.”
De diagnose die alles veranderde
Op 11 februari 2025 veranderde Dimitri’s leven op onherroepelijke wijze. Een dag eerder vierde hij nog volop feest na een vermelding van Oli Mazi in de Gault&Millau-gids. Maar de ochtend van die noodlottige dag merkte hij kleine dingen op. Naast de muis grijpen. Net de trapleuning missen. Zijn sleutels niet goed in het slot krijgen. Het bleken voortekenen te zijn van iets sinisters…
Nog dezelfde dag bracht een CT-scan duidelijkheid: een hersentumor. Niet veel later volgde de diagnose glioblastoom.
“Je hele leven stort in,” zegt Dimitri.
Wat volgde waren een zware operatie van 5,5 uur die hij bij zinnen mee moest maken, bestralingen en chemotherapie. Maar opvallend genoeg ging zijn eerste zorg niet over zichzelf. Hij dacht aan de zaak. Aan personeel. Aan lopende events.
Maar gelukkig namen zijn zoons onmiddellijk de verantwoordelijkheid over binnen Oli Mazi. Bij CitySense werd de overdracht aan Johan Verweij versneld.
“Dat gaf rust,” zegt Dimitri nu. “Ik wist dat het goed terecht zou komen.”
Wat hij achterlaat
Wie met Dimitri praat, merkt dat hij nauwelijks spreekt over stoppen. Wel over doorgeven.
Zijn zoons bouwen verder aan Oli Mazi en Johan Verweij leidt CitySense verder. Niet dat Dimitri helemaal niets meer gaat wil doen: “Ik ben blij dat er nu ook een grote last van mijn schouders is, want ik kan nu mijn focus richten op mijn vrouw, mijn kinderen, kleinkinderen en mijn bedrijf.“
Hij zet zich bovendien intensief in voor onderzoek naar focused ultrasound, een veelbelovende geluidsgolventherapie voor hersentumoren. Op 8 juni organiseert hij daarvoor een charity dinner, niet alleen omdat hij hoopt dat de behandeling hem ooit kan helpen, maar vooral omdat hij gelooft in vooruitgang.
“Dat geeft me ook enorm veel voldoening dat ik aan iets kan bijdragen,” zegt hij.
Dat typeert misschien wel het meest wie Dimitri Chalos altijd is geweest. Iemand die eerder dacht dan de markt. Iemand die mogelijkheden zag waar anderen nog twijfelden. En iemand die de eventbranche niet alleen hielp groeien, maar ook menselijker, creatiever en vrijer maakte.
Veel van wat vandaag vanzelfsprekend voelt in events -van live cooking, tot aan foodstations, streetfood, conceptcatering, en branding in foodbeleving- werd ooit door pioniers als Dimitri naar voren geduwd. Zelf blijft hij daar opvallend bescheiden onder, hoewel hij na wat aandringen toegeeft: “Dat had ik eigenlijk altijd in mijn leven: een vooruitziende blik.”
In de Nederlandse eventwereld zijn er genoeg mensen die weten hoeveel van de huidige standaard ooit begon bij een ondernemer met een vooruitziende blik, die simpelweg dacht: waarom zou het niet anders kunnen? Iemand zoals Dimitri Chalos.
Beeld: Dimitri Chalos
Van onze partners
